دولت‌های یازدهم و دوازدهم، در کنار تمام ویژگی‌های منفی و مثبت، یک شاخصه بسیار بزرگ دارد و آن هم فرصت‌سوزی است، فرصت‌سوزی دولت هم، خلاف آنچه عموم می‌پندارند، صرفا ناظر به مسئله هسته‌ای نبوده است.
۱ با روی کار آمدن دولت آقای روحانی، طرح سهمیه‌بندی بنزین و کارت سوخت، کنار گذاشته شد. توجیهات هم متعدد بود، اما آنچه روشن است آن که این توجیهات اگر مقبول و منطقی بود، پنج سال بعد، همین دولت تلاش نمی‌کرد دوباره سهمیه‌بندی بنزین را از سر بگیرد و کارت سوخت را احیا کند. حال ببینید در کنار بالا رفتن مداوم مصرف بنزین کشور و افزایش قاچاق سوخت، چه سرمایه بزرگی از کشور از بین رفته است. طرح سهمیه‌بندی، اگر این پنج سال هم ولو با اشکالاتی اجرا شده بود، هم اینک به بلوغ رسیده و بسیاری از اشکالاتش برطرف شده بود.
۲ با روی کار آمدن دولت جدید، طرح مسکن مهر متوقف شد و حتی وزیر جدید که هشت سال پیش هم وزیر بود، بدون توجه به خیل جمعیتی که در این خانه‌ها زندگی می‌کنند، طرح مسکن مهر را مزخرف خواند. وزارت مسکن، هنگامی که در برابر این مطالبه عمومی قرار گرفت که جایگزین چیست، از طرحی به نام مسکن اجتماعی خبر داد. اما دقیقا پنج سال بعد، همان وزیر با استعفا، از قطار دولت پیاده شد، بدون اینکه حتی یک خانه در قالب طرح مسکن اجتماعی ساخته باشد. حال وزیر جدید پس از پنج سال می‌گوید مسکن مهر را از سر خواهد گرفت. چه کسی پاسخگوی این همه فرصت‌سوزیست.
۳ طرح‌ها و اشکالات از این دست فراوانند و فقط هم مختص به این دولت نیستند. یک روز وزارت بازرگانی و صنایع و معادن ادغام شده و حالا قرار است وزارت تازه تأسیس صمت، دوباره تفکیک شود. یک روز دانشگاه علوم پزشکی ایران بین دانشگاه‌های تهران و شهید بهشتی تقسیم می‌شود و صدها دانشجو و استاد و کارمند را سردرگم می‌کند، اما چند سال بعد دوباره زمزمه استقلالش به میان می‌آید و روز از نو، روزی از نو.
۴ روزی انرژی هسته‌ای حق مسلم ما بود، روز به روز خبرهای مسرت بخش و غرورآفرین به سمع و نظر مردم می‌رسید و به ایرانی بودن خود افتخار می‌کردند؛ تا اینکه نگاه عوض شد، مقاومت جای خود را به سازش داد و رضایت خدا و کدخدا اشتباه شد. حالا بعد از چند سال تعطیلی و سیمان کاری دوباره قرار است تکانی به خود بدهیم؛ تصور کنید اگر آن روال، ادامه‌دار می‌ماند؛ امروز کجا ایستاده بودیم؟
۵ گزاره‌های پیش گفته نشانگر آن است که اساسا بدنه مدیریتی و اجرایی کشور، اعتقاد چندانی به این که زمان، یکی از سرمایه‌های اصلی نسل‌های مختلف کشور است ندارد.
مردم ایران! یادتان هست آن روزی که توافق امضا شده بود و تصاویر در آغوش کشیدن وزیر خارجه ما و همتایان خارجی اش از رسانه‌ها پخش شد، یادتان هست روزی که وزیر خارجه و معاونین او و رئیس سازمان انرژی اتمی و چند نفر دیگر نشان لیاقت و هدیه‌های آنچنانی از دست رئیس جمهور دریافت کردند؟ آن چند جوان ساده دلی که آن شب‌ها به خیابان‌های تهران آمدند و جشن و پایکوبی کردند، احتمالا امروز به سرمایه و زمانی که از دست خودشان و دیگران رفته می‌اندیشند و حسرت می‌خورند.
همیشه میل بیت المال، توی ذوق می‌زند اما حیف‌هایی که با بی‌تدبیری‌ها رخ می‌دهد چندین برابر است.
منبع : رسالت
