بدترین اتفاقی که ممکن بود برای یک تیم لیگ برتری با هواداران بیشمارش رخ دهد، برای پرسپولیس در پایان لیگ شانزدهم رخ داد. این تیم در حالی که روزهای خوبی را در لیگ برتر سپری میکرد و برانکو موفقیتهایش را در پرسپولیس شروع کرده بود، با یک شوک بزرگ روبهرو شد.
سرخ پوشان پایتختنشین با حکم فیفا از دو پنجره نقل و انتقالات و جذب بازیکن محروم شدند. این اتفاق وحشتناکی برای هر تیمی میتوانست باشد، مخصوصاً برای پرسپولیس که تازه راهش را پیدا کرده بود و البته بار همیشگی یعنی انتظارات هواداران بیشمارش را نیز بر دوش میکشید و هر لغزشی در این تیم میتوانست میانه هواداران و کسانی که این تیم را هدایت میکردند؛ چه مدیران و چه مربیان برهم زده و بحران بزرگ دیگری درست شود.
برانکو در شرایطی که نخستین قهرمانی را تقدیم هواداران کرده بود، با چنین بحرانی روبهرو شد و در واقع با بزرگترین بحران ممکن روبهرو میشد. در چنین شرایطی بالطبع انتظار زیادی هم از تیم وجود نداشت و حتی هواداران هم چنین شرایطی را برای تیمشان درک میکردند و با قهرمانی که در فصل شانزدهم رقابتها کسب کرده بودند تا حدودی رابطه صمیمی و ناگسستنی با کادر فنی، بازیکنان و دیگر اعضای تیم برقرار کرده بودند اما برانکو از این بحران، فرصت بزرگی برای پرسپولیسیها ساخت.
این مربی با جمع و جور کردن حاشیههای تیم و البته کار کردن روی داشتههای تیمش و نه نداشتههایش، کار بزرگی کرد و پرسپولیس را باز هم با همان محرومیت و اتفاقهای ریز و درشت دیگر در لیگ هفدهم هم به قهرمانی رساند. این تنها کار برانکو و شاگردانش نبود، آنها سورپرایزهای دیگری هم برای هوادارانشان داشتند. در روزهایی که پرسپولیس با بحران کمبود بازیکن دست و پنجه نرم میکرد، برانکو و شاگردانش به رؤیای بزرگ قهرمانی در آسیا فکر میکردند تا نه تنها هواداران این تیم احساس ضعف و ناتوانی تیمشان را نبینند، بلکه بهترین روزهای تیمشان را به نظاره بنشینند. این شرایط به طور حتم برای پرسپولیس اتفاقی رخ نمیدهد و برنامه ریزی، حمایت همه جانبه و همت بازیکنان باعث شده بود یک بحران بزرگ به یک فرصت بزرگتر تبدیل شود.
پرسپولیسیها با همان بحران و همچنان با اقتدار پا به میدان لیگ هجدهم گذاشتند و نه تنها باز هم خبری از ضعف و تأثیر منفی محرومیت در این تیم نبود، بلکه آنها در پایان نیم فصل اول رقابتهای لیگ هجدهم و در حقیقت در روزهای پایانی محرومیتشان، با ۳۱ امتیاز و هم امتیاز با صدرنشین کارشان را به پایان بردند.
دوره بعدی پرسپولیسیها در حقیقت از شروع نیم فصل دوم رقابتها خواهد بود، روزهایی که محرومیت به پایان رسیده است و با شرایطی که باشگاه دارد، دست برانکو برای تقویت تیمش باز خواهد بود. البته پرسپولیسیها تقریباً از اول فصل به فکر این روزها بودند و بازیکنان مدنظرشان را به خدمت گرفتهاند و حالا برانکو با داشتن بازیکنانی مثل مهدی ترابی، سروش رفیعی، مهدی شریفی، مهدی شیری و مهاجمی ششدانگی که هنوز وضعیتش مشخص نیست، در نیم فصل دوم تیم متفاوتی را در اختیار خواهد داشت.
ترکیب تقریباً ثابت پرسپولیس در یک سال و نیم گذشته، در نیم فصل دوم رقابتها کاملاً متفاوت خواهد بود. سرمربی پرسپولیس در طول سالهای حضورش در فوتبال کشورمان نشان داده است که به راحتی ترکیب تیمش را عوض نمیکند، مخصوصاً تیمی که در طول یک سال و نیم گذشته بهترین نتایج را کسب کرده است و دست زدن به آن کار راحتی نخواهد بود.
از طرف دیگر بازیکنانی که این روزها به جمع سرخپوشان اضافه خواهند شد، قطعاً خودشان را برای بازی در ترکیب پرسپولیس آماده میکنند و باید اقرار کرد که هیچ مربی هم حاضر نخواهد بود این بازیکنان را روی نیمکت بگذارد. با این اوصاف بیراه نیست اگر بگوییم با شروع نیم فصل دوم رقابتها، برانکو باید کاسه چه کنم در دست بگیرد.
سرمربی پرسپولیس بحران بزرگی را در این تیم با بالاترین موفقیت پشت سرگذاشته است و حالا باید موضوع مهم دیگری را مدیریت کند و اگر این اتفاق رخ دهد به طور حتم شاهد موفقیتهای بیشتری برای پرسپولیس خواهیم بود.
منبع : روزنامه ایران ورزشی
