فضای مجازی این روزها به بستری برای اعمال فشار، تهدید و باج‌گیری رسانه‌ای علیه هنرمندان بدل شده است؛ جریانی که با اتکا به نظریه‌ «مارپیچ سکوت» می‌کوشد انتخاب‌های حرفه‌ای را مهندسی کند و با ایجاد ترس، صدای مستقل را از میدان عمومی حذف کند.

اعتراض، حق هر شهروند ایرانی است؛‌ حق شما هم. اما آیا اعتراض داخلی را در زمین خارجی فریاد می‌زنید؟ آیا به قول سیمین دانشور، حاضر شدید «رخت چرک‌تان را در حیاط همسایه بشویید؟». آیا بازیکنان سایر تیم‌ها از تمام قوانین و سیاست‌های کشورهای‌شان رضایت دارند و هیچ انتقادی از دولت‌های‌شان ندارند؟ آیا مورد مشابهی سراغ دارید که بازیکنان یک کشور به‌عنوان اعتراض به حوادث داخلی کشورشان، در مسابقات بین‌المللی از خواندن سرود ملی‌شان امتناع کنند؟