مهمترین لقب امام حسن مجتبی علیه السلام «کریم اهل بیت» است. کریم به بخشنده‌ای می‌گویند که بی‌چشم‌داشت می‌بخشد. مروری برچند روایت که از سخاوت بی‌حد و مرز امام دوم شیعیان می‌گوید.

یک پژوهشگر تاریخ و سیره اهل بیت(ع) با اشاره به اینکه دوران امامت امام حسن مجتبی (ع)، دوره انتقال از یک جامعه نسبتاً آرمان‌گرای صدر اسلام به یک جامعه‌ای بود که تحت سیطره قدرت‌طلبی و دنیاپرستی قرار گرفته بود، گفت: امام (ع) در این شرایط بحرانی، با انتخاب صلح، نه تنها شیعیان را از نابودی حتمی نجات دادند، بلکه پرده از چهره واقعی حکومت اموی برداشتند و زمینه را برای قیام‌های بعدی و افشای ماهیت ستمگرانه بنی امیه فراهم آوردند؛ این صلح، در حقیقت، مقدمه و پشتوانه قیام عاشورا بود.

خون مطهر امام حسین (ع) نه‌فقط ظاهر اسلام و قرآن و کعبه را حفظ کرد، بلکه باطن دین یعنی عقلانیت حقیقی و امامت محفوظ ماند و شهادت آن حضرت موجب بیداری مجدد شد.

عضو هیأت‌رئیسه مجلس خبرگان رهبری گفت: اصلی‌ترین فلسفه صلح امام حسن(ع) نداشتن یاران وفادار بود، از این رو اردوگاه حضرت اصلا در موضع برتر قرار نداشت، ولی حضرت از همین بحران به عنوان فرصت بهره‌برداری کردند.

سخنان حسن روحانی درباره صلح امام حسن، بسیار بازتاب داشت و حتی کار تا تهدید به اعدام حسن روحانی پیش رفت. مخالفان مذاکره، کسانی که با غرب گفت‌وگو می‌کنند را خائن و وطن‌فروش می‌نامند و موافقان صلح و مذاکره، جریان مقابل را کاسبان تحریم خوانده‌اند. این جدال دهه‌هاست ادامه دارد.

دفتر تحکیم وحدت در نامه‌ای ضمن انتقاد از سخنان اخیر رئیس جمهور خطاب به وی نوشت: اعتقاد به سازش و صلح با رژیم خبیثی که وقیحانه به دنبال نابودی اسلام و انقلاب اسلامی ایران می‌باشد در تعارض محض با عقلانیت است.

نماینده ولی فقیه در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی گفت: بنا بر گفته مقام معظم رهبری(مدظله العالی)، اگر امام حسن مجتبی(ع) آن صلح را انجام نمی‌داد، اسلام ارزشی و نهضتی از بین می‌رفت.

حجت الاسلام علوی تهرانی گفت: صلح امام حسن مجتبی (ع)، عزت پیامبر اکرم، اعتلای دین اسلام و آبروی مسلمین را حفظ کرد. اگرچه برحسب ظاهر خلافت به بنی‌امیه رسید.

مسئله اینجاست که آیا صلح همانطور که روحانی در جمع خادمان قرآن گفت نتیجه استقامتی سخت‌تر از جنگ و جهاد است یا اینکه نتیجه دنیاطلبی مردم و تن به جهاد ندادن آنهاست؟