مهدی زین‌الدین که به تازگی نفر چهارم رشته تجربی کنکور سراسری شده بود و هنوز چند روزی از پذیرشش در رشته پزشکی دانشگاه شیراز نگذشته بود با اطلاع از تبعید پدرش از خرم‌آباد به سقز از دانشگاه انصراف داد و به خرم‌آباد برگشت و اجازه نداد مغازه پدرش که محل اجتماع و هم‌فکری نیروهای انقلاب بر ضد رژیم پهلوی بود، تعطیل شود. وقتی دلیل این کار غیرعادی‌اش را پرسیدند، پاسخ داد «مغازه پدرم سنگر است و رژیم پهلوی با تبعید پدرم می‌خواهد، سنگر محکم او خالی بماند ولی من نمی‌گذارم این سنگر مبارزه خالی بماند.»

اگر در عملیاتی، کسی شهید، مجروح یا مفقودالاثر شده بود، می‌رفت و با خانواده او همدردی می‌کرد. یا اگر نیاز بود، می‌رفت و با فرماندهی صحبت می‌کرد و فردایش می‌دیدیم گره باز شده. به همین دلیل، بچه‌ها واقعاً احساس می‌کردند که او از خودشان است. در همه‌جا شانه‌به‌شانه بچه‌ها بود و این شعار نبود و در عمل اتفاق می‌افتاد.

یکی از نیروهای شهید زین‌الدین می‌گوید: «من عکاس نبودم اما در عملیات خیبر، دوستان ما دوربین عکاسی از بعثی‌ها غنیمت گرفته بودند که این دوربین دست من بود.»

بزودی یک مجموعه تلویزیونی براساس زندگی «شهید مهدی زین‌الدین» ساخته می‌شود.

وقت انتخابات که می‌شد، همه نسبت به نتیجه حساس بودند و اعتقاد داشتند دفاع از کشور فقط رفتن به جبهه نیست. رزمنده‌ها گاهی برای تبلیغ و رأی آوردن کاندیدای مورد نظرشان از جبهه مرخصی می‌گرفتند و به شهرشان می‌آمدند.

دفاع مقدس باعث شد بسیاری از فرماندهان و جوانان خود را از دست بدهیم؛ اما خاک ندهیم.