جن‌ها نیز مانند انسان‌ها در برابر خداوند مسئول‌اند و روزی در دادگاه عدل الهی حاضر خواهند شد. آیات ۱۷ تا ۴۰ سوره رحمن با خطاب مشترک به جن و انسان، از حقیقتی کمتر گفته‌شده پرده برمی‌دارد، اینکه هیچ‌یک از این دو گروه راه گریزی از قلمرو الهی و حسابرسی قیامت ندارند.

انسان ممکن است از دیگران تأثیر بگیرد، اما در نهایت نمی‌تواند مسئولیت اعمال خود را به دوش دیگری بیندازد؛ قرآن تأکید می‌کند هرکس با نتیجه سعی و رفتار خودش روبه‌رو می‌شود و هیچ‌کس بار گناه دیگری را حمل نخواهد کرد.

قرآن در آغاز سوره «قاف» پرده از حقیقتی تلخ برمی‌دارد، مشکل منکران، کمبود دلیل نیست. آنان نشانه‌های روشن قدرت خدا را در آسمان، زمین و تاریخ می‌بینند، اما از سر لجاجت و غرور، چشم بر حقیقت می‌بندند و آن را انکار می‌کنند.

آیات ۱۲ تا ۱۸ سوره حجرات با نهی از تهمت، شایعه، غیبت، سوءظن و... نشان می‌دهد که حفظ امنیت روانی و انسجام اجتماعی، یکی از مهم‌ترین میدان‌های نبرد است و پیروزی در این میدان، با ایمان، تقوا و پاسداری از حرمت انسان‌ها رقم می‌خورد.

آیات ۱۶ تا ۲۳ سوره فتح، پیروزی جبهه حق را نه یک آرزو، بلکه وعده‌ای الهی معرفی می‌کند. قرآن با یادآوری سنت‌های تغییرناپذیر خداوند، تأکید دارد که هرگاه مؤمنان با ایمان، اطاعت و استقامت در میدان بمانند، نصرت الهی فرا می‌رسد و هیچ قدرتی توان تغییر این وعده را نخواهد داشت.

آیه ۳۵ سوره محمد(ص)، مؤمنان را از هرگونه درخواست صلحی که از سر ضعف، ترس یا خودباختگی باشد، برحذر می‌دارد و تأکید می‌کند که تا زمانی که جبهه حق از برتری و پشتیبانی الهی برخوردار است، عقب‌نشینی و سازش تحقیرآمیز نه‌تنها ضرورتی ندارد، بلکه با روح عزت و استقامت مؤمنانه ناسازگار است.

دشمنی با حق، پدیده‌ای تازه و محدود به یک زمان و یک قوم نیست، ریشه آن در استکبار، لجاجت و نپذیرفتن حقیقت نهفته است. آیات ۶ تا ۱۴ سوره احقاف با ترسیم مرز روشن میان جبهه حق و باطل، نشان می‌دهد دشمنان چگونه با تهمت و تکذیب در برابر حق می‌ایستند.

آیات ۱ تا ۱۳ سوره جاثیه، با یادآوری نعمت‌های بی‌شمار خدا در آسمان و زمین، این پرسش را مطرح می‌کند که چرا انسان با وجود غرق بودن در نعمت‌ها، شکرگزار نیست و گاه راه غفلت، سرکشی و دشمنی با حق را برمی‌گزیند.

در آیه «فَأَهْلَکْنَا أَشَدَّ مِنْهُمْ بَطْشًا»، خداوند یادآور می‌شود که پیش از دشمنان امروز، اقوامی نیرومندتر و صاحب قدرت‌های بزرگ‌تر نیز به سبب تکذیب حق نابود شدند، اما دشمنان همچنان از سرنوشت گذشتگان عبرت نمی‌گیرند و همان مسیر هلاکت را دنبال می‌کنند.

قرآن کریم در سوره شوری ضمن یادآوری نعمت‌های الهی و حاکمیت مطلق خدا بر جهان، هشدار می‌دهد که ستمگران و دشمنان حق هرچند مدتی به قدرت و سرکشی خود دل ببندند، سرانجام راه گریزی از عدالت الهی نخواهند داشت.

با وجود سختی‌های پیش روی جبهه حق، آیات ۲۳ تا ۳۱ سوره شوری یادآور می‌شود که مؤمنان هرگز تنها نیستند و خدا دعای آنان را اجابت می‌کند و همان‌گونه که پس از ناامیدی باران رحمت را فرو می‌فرستد، در سخت‌ترین شرایط نیز راه گشایش و امید را برای اهل ایمان می‌گشاید.

آیات ۴۷ تا ۵۴ سوره فصلت یادآور می‌شود که دشمنان حق هرچند در دنیا بر قدرت‌های پوشالی خود تکیه می‌کنند، اما سرانجام با آشکار شدن حقیقت و از میان رفتن تکیه‌گاه‌های دروغین، به ناتوانی خود در برابر اراده خداوند اعتراف خواهند کرد.

آیات ۱۳ تا ۲۰ سوره فصلت با یادآوری سرنوشت اقوام عاد و ثمود نشان می‌دهد که قدرت دشمن هرچقدر هم زیاد باشد، در برابر اراده الهی پایدار نمی‌ماند. قرآن مؤمنان را به ایستادگی فرا می‌خواند و تأکید می‌کند که عاقبت دشمنان خدا چیزی جز شکست و رسوایی نیست.

مؤمن آل‌فرعون در آیات ۳۴ تا ۴۰ سوره غافر با یادآوری سرنوشت تکذیب‌کنندگان پیامبران، هشدار می‌دهد که ریشه هلاکت دشمنان حق در تکبر و لجاجت آنان است. این آیات در مقابل، ایمان و عمل صالح را راه نجات معرفی می‌کند و وعده می‌دهد که سرانجام جبهه حق، بهره‌مندی از پاداش بی‌حساب الهی است.

قدرت‌های ظاهری گاهی چنان بزرگ و تعیین‌کننده به نظر می‌رسند که دشمن خود را صاحب اختیار سرنوشت انسان‌ها می‌پندارد، اما آیات سوره فاطر، به‌ویژه آیه دوم، این تصور را درهم می‌شکند و یادآور می‌شود که هیچ قدرتی بیرون از اراده الهی عمل نمی‌کند و آنچه خدا نخواهد، پایدار نخواهد ماند.

آیات ۶ تا ۱۰ سوره زمر انسان را به حقیقتی روشن متوجه می‌کند، همه هستی زیر تدبیر خداوند است و قدرت حقیقی تنها از آن اوست. در چنین جهانی، آنچه دشمن را به رویارویی با حق می‌کشاند، قدرت واقعی نیست، بلکه توهم بی‌نیازی و غروری است که سرانجام او را به مسیر سقوط می‌کشاند.

خدا در سوره «ص» در میانه فشارها و دشمنی‌ها، نسخه پیروزی جبهه حق را «صبر و استقامت» معرفی می‌کند، آنجا که خداوند به پیامبر(ص) می‌فرماید که «وَاصْبِرْ عَلَىٰ مَا یَقُولُونَ». غلبه بر دشمن، نه با جنجال و هیاهو، بلکه با ایستادگی و تکیه بر یاری الهی ممکن می‌شود.

آیات ابتدایی سوره «ص» با یادآوری سرنوشت متکبران، این حقیقت را بیان می‌کند که قدرت دشمن در برابر اراده الهی پایدار نیست، «جُندٌ مَا هُنَالِکَ مَهْزُومٌ مِنَ الْأَحْزَابِ». قرآن به مؤمنان اطمینان می‌دهد که اگر خدا اراده کند، همه نقشه‌ها و محاسبات جبهه باطل فرو می‌ریزد.

معاون وزیر ورزش و جوانان گفت: همه موارد باید بررسی شود تا مطمئن شویم تیم ملی در آمریکا شرایط خوبی خواهد داشت.

در آیات ۷۷ تا ۱۰۲ سوره صافات، قرآن نشان می‌دهد که دشمن پیش از عذاب بیرونی، از درون دچار فروپاشی می‌شود؛ آنجا که در غرور و غفلت، بنیان‌های فکری‌اش سست می‌گردد و راه سقوطش هموار می‌شود.