مدت‌هاست به این کلام شهید قاسم سلیمانی فکر می‌کنم که فرمود: «در دل هر تهدیدی یک فرصت است، آن فرصتی که در دل تهدیدها هست در خود فرصت‌ها نیست.» این سخن یک آدم معمولی و بی‌خبر از اوضاع کشور، منطقه و جهان نیست. سخن کسی است که از جوانی با دشمن در دشت و صحرا و کوه جنگیده است و نزدیک به 40 سال دست روی ماشه داشته و چکمه خود را پس از دفاع مقدس درنیاورد و یک نفس برای پیروزی ملت ایران و ایجاد امنیت کشور مبارزه کرده است.

رهبر معظم انقلاب، در ایام عادی معمولا هر هفته و گاهی هفته‌ای چند بار، با اقشار مختلف مردم، فعالان حوزه‌های گوناگون و مسئولان، دیدار عمومی دارند و نکات موردنظرشان را از این طریق با مردم در میان می‌گذارند؛ کاری که در روزهای شیوع بیماری و ممنوعیت برگزاری تجمعات، به‌صورت مجازی تداوم‌یافته است.

نزدیک نیمه شعبان که می‌شود «او خواهد آمد» زیاد دیده و شنیده می‌شود؛ اما هر بار پیش خود می‌گویم «او آمده است»؛ رفتنش از پیش چشمان نامحرمان بوده وگرنه کسانی که به تعبیر آیت‌الله بهاءالدینی هم‌سنخ و هم‌جنس امام زمان (عج) شوند و طهارت به دست آورند، توفیق درک حضور وی را پیدا می‌کنند.

پرونده روزنامه «رسالت» در سال 98 بسته شد. روزنامه سی‌وپنج‌ساله‌ای که فراز و نشیب زیاد دیده است؛ جنگ را لمس کرده، با رحلت امام، سیاه‌پوش شده، با رهبریِ آقا دلش قرص شده و از دوران میرحسین، هاشمی، خاتمی، احمدی‌نژاد و روحانی خاطره‌ها دارد.

هرچند بلای کرونا دامان صاحبان قدرت و ثروت را هم می‌گیرد، اما گلوی نحیف ضعفا را شدیدتر می‌فشارد.

این روزها، تحلیلگران مسائل افغانستان عبدالله عبدالله و اشرف غنی را به دو پادشاه در یک اقلیم تشبیه می‌کنند!

کشتار بی‌رحمانه مسلمانان توسط هندوها و فرقه‌های متوحش و افراطی در هندوستان همچنان ادامه دارد.

همان‌طور که فشارها و تحریم‌ها، مشکلات ریشه‌ای اقتصاد کشور همچون وابستگی به نفت و بازدهی پایین صنایع را شفاف‌تر پیش چشم می‌گذارند، بحران ویروس کرونا هم زخم‌های نظام تصمیم‌گیری کشور را علنی‌تر کرده است.