بر اساس آمار و پژوهش‌های مورخان غربی، سلطنت ۱۶ساله رضاخان هزینه‌ای به سنگینی ۲۴ هزار قربانی بر گرده ملت ایران گذاشت. از سرکوب خونین ایلات و نابودی صنعت دامداری کشور گرفته تا تعطیلی اماکن مقدس زیر آتش مسلسل، اسناد به جای مانده در آرشیوهای بین‌المللی اثبات می‌کند ساختاری که غرب به عنوان «نوسازی» توصیف می‌کرد، چیزی جز سرکوب برای حفظ منافع بیگانه نبود.

«این انقلاب، بی‌نام خمینی در هیچ جای جهان شناخته شده نیست» سخن درست و گویای امام شهید است که نشان می‌دهد خمینی کبیر، شناسنامه انقلاب اسلامی ایران است و برای شناخت این پدیده بی‌نظیر باید معمار بزرگ آن را شناخت که به گفته بزرگان به ما نشان داد «می‌توان تا مرزهای عصمت رسید» و می‌توان برای خدا قیام کرد تا خدای متعال، میلیون‌ها دل را در خدمت به آن قیام قرار دهد. ولی جمله «این انقلاب... » هنوز ناتمام است.

مصاحبه‌های پی‌درپی و ادبیات حذفیِ رضا پهلوی که هر بار بخشی از مخالفان را از دایره «خودی‌ها» بیرون می‌راند موجی از اعتراض در میان اپوزیسیون برانگیخته است؛ تا آنجا که ناچار شده‌اند اینگونه نارضایتی خود را در رسانه‌ها فریاد بزنند.

در سال‌های اخیر، سپهر سیاسی و رسانه‌ای ایران، به‌ویژه در بستر شبکه‌های اجتماعی، شاهد ظهور «رادیکالیسم کلامی» و «خشونت سازمان‌یافته» از سوی بخشی از جریان اپوزیسیون که مشخصاً خود را حامیان سلطنت پهلوی معرفی می‌کنند، بوده است.

رفتارهای سلطنت‌طلبان در چند ماه اخیر مخرب فرهنگ عمومی ایرانیان خصوصا در خارج از کشور بوده است؛ رفتارهایی که حتی باعث شد شهروندان کشورهای غربی آن را روان پریشانه و غیر عادی توصیف کنند.

گزارش‌ها و تصاویر منتشرشده از تجمعات و رفتارهای سلطنت‌طلبان نشان می‌دهد که برخوردهای تند با مخالفان و حذف صداهای متفاوت، به یکی از ویژگی‌های پررنگ این جریان تبدیل شده است و آنان بی‌پرده خواستار دیکتاتوری هستند.

رئیس پژوهگاه دانش‌های بنیادی با اشاره به شباهت‌های جنگ ۱۲ روزه با فتنه ۸۸ گفت: در هر دو مقطع، هدف اصلی دشمن ساقط‌کردن نظام جمهوری اسلامی و جایگزینی آن با یک دیکتاتوری سکولارِ وابسته بود.

اگر این اسمش دیکتاتوری، قلدرمنشی و استفاده از زور علیه یک قدرت مستقل نیست، پس اسمش چیست؟

تحلیل‌ها حاکی است ترامپ با تضعیف وزارت دادگستری، جامعه اطلاعاتی، نهادهای نظارتی و حتی دانشگاه‌ها، در مسیر کسب قدرت بی‌مهار قرار گرفته است.

یکی از برجسته‌ترین گزاره‌های مطرح‌شده در اظهارات بهنود، تأکید بر انحصار کامل تصمیم‌گیری در دستان محمدرضا شاه است. به گفته او، اگرچه در ظاهر، نخست‌وزیرانی چون امیرعباس هویدا در صحنه سیاست حضور داشتند، اما در عمل، تمامی تصمیمات مهم کشور تنها در جلسات روزانه میان شاه و علم گرفته می‌شد. این ساختار تصمیم‌گیری محدود، نشانی از نبود فرایند دموکراتیک، بی‌اعتباری مشورت و حاکمیت اراده فردی بر سرنوشت ملی بود.

خاندان پهلوی در ایران با حمایت کشورهای خارجی به قدرت رسید و طی این مدت فقدان یک حکومت مستقل به وضوح دیده می‌شود.

چهارشنبه‌های سفید با هدف مبارزه با حجاب اجباری و ضربه به نظام جمهوری اسلامی در سال ۱۳۹۶ توسط مسیح علی‌نژاد، بنیانگذاری شد. از آزادی یواشکی تا دیکتاتوری علنی تیتر مستند کوتاهی است که به خوبی برنامه‌ریزی ۵ سال و همه‌جانبه‌ی متحدین علیه ایران را برای تجزیه نظام جمهوری ایران نشان می‌هد. بعد از پروژه چهارشنبه‌های سفید، پروژه مهسا امینی برای ضربه زدن به اصل نظام جهوری اسلامی در دستور کار قرار گرفت.

براندازان در کمتر از یک سال پس از وکالت دادن به رضا پهلوی، وکالت‌های خود را از این چهره ورشکسته اپوزیسیون پس گرفتند.

امانوئل مکرون در یکسال اخیر به بهانه درگذشت مهسا امینی، ادعای دفاع از آزادی زنان و آزادی پوشش را فریاد کرده و با چهره‌های بدنام در این زمینه دیدار کرده بود.

حزب کارگزاران، انتخابات جبهه اصلاحات را به نوعی دیکتاتوری که با صدور دستور خاتمی تکلیفش مشخص شد، تشبیه کرد و حالا برای اصلاح‌طلبان دشوار است که به انتخابات با شعارهای دموکراسی‌خواهانه وارد شوند.

حکومت در اسلام بر مبنای ولایت است و حکومت بر اساس ولایت از کودتا و دیکتاتوری و وراثت حاصل نمی‌شود.

نقطه‌ زنی رسانه‌ ای با رویکرد پیش‌بینانه با کلیدواژه صف‌آرایی «سپاه ابرهه» در مقابل قانون و «پول کثیف» از همان نخستین ساعات انتشار به هدف نشست و جریان «مخالف سامانگیری تنظیم‌گری رسانه‌ های فراگیر» را به تکاپوی جعل مفاهیم و تغییر صورت مساله انداخت.

اولین فرمانده سپاه گفت: حکومت‌هایی که فاقد پایگاه مردمی در اجتماع هستند، راهی جز اعمال ضرب و زور برای گرفتن قدرت یا حفظ آن ندارند. پهلوی‌ها را هم باید از این دسته دانست که از ابتدای تاریخ تا الآن وجود داشته است.

رضا پهلوی در مصاحبه مطبوعاتی اخیر خود گفته است شاید بتوان راه نوآورانه‌ای برای انتخاب مقام سلطنت پیدا کرد؛ اظهاراتی که با ادعای سابق وی درباره ترجیح جمهوری تناقض دارد و شخصیتی پارادوکسیکال از وی ساخته است.