خاندان ثریا اسفندیاری بختیاری، سوابق سیاسی فراوانی در تاریخ ایران داشتند، اما خود او در خانواده و محیطی نسبتاً غیرسیاسی نشو و نما یافت.

حضور ثابتی در یک برنامه تلویزیونی با صلاحدید شخص شاه، و نامی که برای اشاره به او استفاده شد(«مقام امنیتی») در افکار عمومی ایرانی ها ماندگار شد و خیلی زود نام او به مظهر رعب و سرکوب رژیم شاه بدل گشت.

پهلوی دوم اولش اسمش محمدرضا بود و فامیلی‌اش پهلوی و عنوانش «اعلیحضرت شاه ایران» و تمام. ولی بعدها آن‌قدر لقب به اسمش چسباند که القابش را به‌قول ایرانی‌ها تریلی نمی‌کشید و صدا زدنش هم مکافات شده بود.

اینکه یک نفر ۸۰ شغل حکومتی داشته باشد، باورکردنی نیست، ولی «عبدالکریم ایادی» که بهایی بود و طبیب دربار پهلوی دوم بود، این همه شغل داشت و تازه می‌گفت که می‌خواهد ۱۰۰ شغل داشته باشد!

لیلی امیرارجمند: تمام بودجه‌های کانون رو من تو مهمونی‌ها جور میکردم! اون موقع جوون و خوشگل بودیم!

وقتی وزیر دربار و دست راست شاه، با تفاخر از سهیم بودن در زنبارگی های اربابش می گوید.

آذر محبی تهرانی، با نام هنری رامش (زادهٔ ۲۲ آبان ۱۳۲۵ در تهران)و خواننده لس انجلسی ایرانی درگذشت

شورای شهر تهران نامگذاری خیابان‌هایی در تهران به نام دو فعال فرهنگی پوچگرا را تصویب کرد!

یکی از عرصه‌های نفوذ بهائیان، وزارت آموزش و پرورش بود که به عنوان وزارتخانه‌ای راهبردی شناخته می‌شد.

یکی از عوامی بی اعتمادی مضاعف مردم نسبت به خاندان پهلوی فساد مالی آنها بود. بی شک بخشی از تظاهرات مردم ایران در سال 1357 در اعتراض به فساد مالی رژیم بود. مردم وقتی اختلاف خود را با اشرافیت درباری می دیدند به فریاد می آمدند.