حاج همت در عملیات خیبر رفت تا نیروهای کمکی بگیرد و برگردد. ساعت‌ها می‌گذرد و از او خبری نمی‌شود. همرزمانش جزیره مجنون را می‌گردند اما او را پیدا نمی‌کنند تا اینکه ۳ روز بعد خبرهایی می‌رسد که پیکرهای مجهول‌الهویه‌ای را به اهواز برده‌اند.

قاسم صادقی از نیروهای آزاد گردان حبیب‌ابن مظاهر بود که در خاطره‌ای به یکی از حساسیت‌های شهید محمدابراهیم همت به عنوان فرمانده لشکر ۲۷ اشاره دارد.

اگر کسی قبلاً او را ندیده بود، نمی‌توانست تشخیص دهد که او فرمانده است، ولی اگر با او صحبت می‌کرد از شیوه‌ بیان و نحوه‌ استدلال‌هایش متوجه می‌شد که او یک فرد عادی نیست.

شاید گذر زمان غبار فراموشی را بر بسیاری از رویدادهای تاریخی بنشاند، اما روایت‌های رزمندگان در دفاع مقدس، فراموش ناشدنی است.

حالا کمی وقت داریم، چند تا مسئله براتون بگم. او شروع کرد به گفتن مساله، در حال صحبت کردن بود که ناگهان صدایی آمد. همه ی چشم ها به سمت صدا برگشت.حاج همت از شدت بی خوابی و خستگی بی هوش شده و نقش بر زمین شده بود.

داخل انبار حدود هفت، هشت هزار جفت کفش و پوتین بود، چشمم به کفش‌های حاجی افتاد. دیدم از آن کفش‌های روسی که سی کیلو وزن دارد، پوشیده و کلی هم گل و ماسه به آن چسبیده است.

من یه سری از افراد رو جمع کردم تا برای عملیات بعدی اونها رو آموزش بدم.» گفتم:« خب به سلامتی، این چه ربطی به من داره؟» گفت:«منظورم از آموزش، آموزش نظامی نیست، من می خوام اینا رو آموزش اعتقادی بدم.

پدرم با شهید همت خیلی صمیمی بود و یکسری آدم‌ها به این دوستی و رفاقت حسادت می‌کردند. پدرم هم به خاطر این حسادت‌ها خیلی اذیت می‌شد. وقتی حاج ابراهیم همت به شهادت می‌رسد پدرم بیشتر اذیت می‌شود و به همین دلیل از لشکر ۲۷ به لشکر ۱۰ می‌رود. می‌گوید بدون شهید همت نمی‌توانم در لشکر ۲۷ بمانم

محمد ابراهیم همت در ۱۲ فروردین ۱۳۳۴ در شهرضای اصفهان بدنیا آمد و اسفند ۱۳۶۲ در جریان عملیات خیبر به شهادت رسید، وی به سردار خیبر و چشم مجنون مشهور بود.