«تالاب آغوزبن» بابل با تهدید جدی «سنبل آبی» (Eichhornia crassipes)، قاتل خاموش «اکوسیستم‌های آبی» که به «شیطان بنفش» نیز شهرت دارد، روبه‌رو است. این گیاه مهاجم، بومی حوضه آمازون بوده و با رشد بی‌رویه، بخش گسترده‌ای از سطح تالاب را اشغال کرده است. تبخیر بیش از حد آب، کاهش اکسیژن، خفگی آبزیان، جذب سموم و فلزات سنگین مانند سرب و جیوه، از جمله آثار مخرب آن است که به افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های مهلک منجر می‌شود. با وجود هشدارهای زیست‌محیطی، اقدامات کنترلی همچنان به اندازه کافی مؤثر نبوده و ممنوعیت ورود گردشگران به تنهایی نتوانسته مانع گسترش بیشتر این گیاه شود. افزایش سفرهای اخیر و ازدحام مسافران، همراه با تردد قایق‌ها و انتقال ناخواسته بذرهای «سنبل آبی»، زمینه رشد وسیع‌تر آن را فراهم کرده است. «سنبل آبی» ابتدا به‌عنوان یک گیاه زینتی وارد ایران شد و در گلخانه‌های شهرهای مختلف پرورش یافت، اما با انتقال ناخواسته به تالاب‌ها و رودخانه‌ها، به سرعت در اکوسیستم‌های آبی شمال کشور گسترش یافت. عدم برنامه‌ای جامع و عملیاتی برای مدیریت این بحران، خطر نابودی کامل تالاب را بیش از پیش افزایش داده و ادامه‌ی این روند اکوسیستم ارزشمند تالاب را به یک مرداب خشک و بی‌حیات تبدیل خواهد کرد.

سنبل آبی یکی از ۱۰ گونه گیاهان مهاجم دنیاست؛ این گیاه وقتی وارد اکوسیستم آبی می‌شود ظرف مدت ۲ هفته می‌تواند جمعیت خود را به میزان دو برابر افزایش دهد و به همین دلیل به آن شیطان آبی نیز گفته می‌شود. یک بوته با ۲۰ گل می‌تواند ۳ هزار دانه تولید کند و هر دانه آن بین پنج تا ۲۷ سال می‌تواند زنده بماند، این شرایط باعث شده که زنگ خطر برای تالاب‌های این استان به صدا درآید. این گونه مهاجم زیبا اکنون بخش زیادی از تالاب «آغوزبن» بابل را پوشانده‌اند.

دفتر بهبود تغذیه جامعه وزارت بهداشت در پاسخ به باور غلط مبنی بر اینکه آغوز باید دور ریخته شود، زیرا باعث زردی نوزاد می شود، اعلام کرد که این موضوع فاقد شواهد علمی بوده و آغوز سرشار از مواد مغذی و آنتی‌بادی‌ و برای سلامت نوزاد ضروری است.