پایگاه خبری حامیان ولایت/فرهنگی

حمید متبسم - نوازنده و آهنگساز - از تازه‌ترین اثر تکنوازی‌اش که 20 سال پیش تولید شده است، رونمایی کرد.

تهیه‌کننده‌ی این آلبوم در ابتدای این مراسم گفت: این آلبوم دومین اثری است که از این هنرمند، بعد از آلبوم «زمزمه‌ها» به خوانندگی سالار عقیلی منتشر کردیم و خوشحالیم که در این شرایط سخت و دشوار توانستیم، اثری از یک هنرمند شاخص عرصه‌ی موسیقی را به علاقه‌مندان ارائه دهیم.

افشین معصومی ادامه داد: فعالیت در حوزه‌ی نشر آثار موسیقایی در این روزگار بسیار سخت است، چون این روزها موسیقی از جنس موسیقی‌ای که ما مد نظر داریم از اقبال کمتری برخوردار است، اما به هر ترتیب با توجه به این‌که بر این باوریم که شالوده‌ی اصلی موسیقی ایرانی همین تکنوازی‌ها و دونوازی‌ها است، پس باید تلاش کرد تا آثاری از این دست در بازار موسیقی منتشر شود.

حمید متبسم نیز که در شهر کتاب مرکزی حضور پیدا کرده بود، در سخنانی اظهار کرد: برای این‌که در یک جامعه حضور داشته باشید، باید خود را به‌روز کنید و در جریان اتفاقات جامعه باشید. یک هنرمند باید با زبان جامعه ارتباط تنگاتنگ داشته باشد و با فرهنگ آن جامعه نیز آشنایی کامل پیدا کند و ارتباطش را نیز با آن قطع نکند.

او گفت: وطن اصلی یک هنرمند، اتاق کار آن هنرمند است که در آن موسیقی و کتاب دارد و از طریق این دریچه، حرف‌هایش را به جامعه می‌زند. این نکته را هم باید بدانیم که امروز دسترسی پیدا کردن به فرهنگ جامعه، در میدان انقلاب راه رفتن نیست، چون فرهنگ چه در دنیای مادی و چه در دنیای مجازی به‌شدت در حال گسترش است.

این نوازنده در ادامه تأکید کرد: برای درک موسیقی نیازمند ممارست هستیم کما این‌که نیاز هم نیست برای درک این موسیقی و فرهنگ این موسیقی حتما اهل کشوری باشیم که بخواهیم، موسیقی آن را درک کنیم. در برخی کشورهای اروپایی و آمریکایی، هنرمندان و هنردوستانی را می‌شناسم که موسیقی ایرانی را بهتر از خود ما می‌شناسند. بنابراین همین‌طور که ما از موسیقی ایرانی لذت می‌بریم، غیرایرانی‌ها نیز می‌توانند با آثار ایرانی ارتباط برقرار کنند.

وی با بیان این‌که موسیقی و هنر در ایران به سمت تجاری شدن صرف رفته است، توضیح داد: متأسفانه فضای موسیقی کشور به سمتی کشیده شده که تجارت موسیقی از هنر موسیقی ارزش بیشتری پیدا کرده است و تولیدکنندگان آثار موسیقایی صرفا به فضایی رفته‌اند که دوست دارند، متناسب با علاقه‌ی توده مردم، آثاری را تولید کنند. به همین جهت، خیلی از هنرهای اصیل ما تحت تأثیر این موضوع قرار می‌گیرند و این نکته‌ای است که باید بیشتر از این‌ها به آن توجه کرد.

متبسم در بخش دیگری از صحبت‌هایش به ماجرای سه‌تارنوازی‌اش در سال‌های گذشته اشاره کرد و گفت: داستان سه‌تارنوازی من به سال‌های 61 و 62 باز می‌گردد. در آن دوران عمده‌ی فعالیت‌های نوازندگی من به تارنوازی معطوف می‌شد و می‌توانم بگویم با توجه به آن فضایی که در کنار استادان بودم، در تارنوازی توانایی بیشتری داشتم.

این نوازنده افزود: سه‌تار اصولا سازی است که هنوز هم مهجور است و آن‌طور که باید شناخته شود، به جامعه‌ی موسیقی ایرانی معرفی نشده است. گرچه ساده‌نوازی این ساز بسیار ساده است، اما در عین حال حرفه‌ای نوازی‌اش هم بسیار سخت است. به هر ترتیب، وقتی خیلی‌ها دستی به سه‌تار می‌زنند، اگر انگشت اشاره‌ی دست راست آن‌ها و دست چپ‌شان به درستی حرکتی داشته باشد، می‌توان صدای خوبی از آن شنید.

وی گفت: من هیچ استادی در زمینه‌ی تار نداشتم، اما وقتی استاد محمدرضا لطفی در کانون «چاووش» سه‌تار می‌نواخت، تنها کسی بود که در آن دوران با توجه به ‌اصول، سه‌تار می‌زد، چون نواختن به شیوه‌ی بزرگانی مانند هرمزی و صبا را می‌شناخت. البته استاد حسین علیزاده هم به‌دلیل این‌که شناخت بسیار خوبی از نوازندگی این استادان داشت، سه‌تار را به‌خوبی می‌نواخت.

خالق «زمزمه‌ها» ادامه داد: من با حضور در کنار این هنرمندان، به خودم جرأت دادم و سه‌تاری را خریدم و سعی کردم از شیوه‌ی نوازندگی آن‌ها تقلید کنم تا این‌که به اروپا مهاجرت کردم و همین‌طور سه‌تارنوازی را ادامه دادم. من در این مدت بود که روی سه‌تارنوازی تمرکز زیادی کردم و با توجه به آثاری قدیمی که در این زمینه بود، سعی کردم فعالیت‌هایی را نیز داشته باشم. تا این‌که نوبت به ساختن اثر «ونوشه» رسید و به تبع آن، کارهایی با همکاری هنرمندان صاحب‌نام دیگر فراهم شد.

آهنگساز پروژه‌ی «سیمرغ» درباره‌ی سازی که برای تولید آلبوم « نوای دریا» از آن استفاده کرده است، توضیح داد: زمانی دوستانم، کیهان کلهر و رامین جزایری، به من گفتند که استاد کمالیان سازهایی را برای فروش گذاشته، اما به هر کسی این سازها را نمی‌فروشد. من بعد از اطلاع از این جریان به خانه استاد رفتم و درست در زمانی وارد خانه شدم که این هنرمند مشغول جمع کردن اسباب منزل بود. در همین حین که به سازها برخورد کردم به سازی که نام آن «زیبا» بود رسیدم و به‌قدری توجه من را به خود جلب کرد که هر سازی در آن اتاق را با زیبا مقایسه می‌کردم. رامین جزایری و کیهان کلهر از من سوال کردند، دوست داری برای به‌دست آوردن زیبا برایت به خواستگاری برویم؟ استاد هم که متوجه علاقه‌ی من به ساز زیبا شد، خطاب به کلهر و جزایری گفت، من هم حمید را دوست دارم و هم زیبا را و اینچنین شد که ساز زیبا با هنرمندی استاد مهدی کمالیان به دست من رسید.

متبسم اظهار کرد: در واقع تولید آلبوم «نوای دریا» نتیجه دلباختگی من به نوازندگی بزرگانی مانند هرمزی، صبا و لطفی بود که سال 73 به‌مناسبت زاده شدن دخترم «دریا» خلق شد، «نوای دریا» هم قطعه‌ای است در مایه نوا که در پایان بخش دوم آلبوم اجرا شده است. البته بعد از گذر از این رهگذر، اساس نوازندگی من در عین وفاداری به اسلوب و تکنیک‌های اصلی نوازندگی، دچار تغییراتی شده و امروز بسیار خوشحالم که بسیاری از دوستان من را به‌عنوان یکی از نوازندگان سه‌تار ایران می‌شناسند.

وی در پاسخ به این پرسش که چرا انتشار این اثر 20 سال طول کشید؟ گفت: انتشار چنین آثاری برای یک تهیه‌کننده و ناشر، یک ریسک است. باور کنید، من دوست داشتم این آلبوم را همان 20 سال پیش در ایران منتشر کنم؛ اما در این سال‌ها هیچ‌کسی در ایران نسبت به این ماجرا ابراز علاقه نکرد که بخواهد آلبوم من را منتشر کند. در حالی که خیلی‌ها به عناوین مختلف این آلبوم را گوش داده بودند و نظر مثبتی هم داده بودند.

منبع:ایسنا