یکشنبه 14 آذر 1400 - Sun 05 Dec 2021
  • «اقتدار به تیم مذاکره کننده ایرانی بازگشت! غربی ها با سر گیجه به کشور خود بازگشتند!

  • حزب الهی‌ها چه کسانی هستند؟

  • ارزیابی فعالان بین‌المللی از مذاکرات وین: آمریکا آماده توافق نیست

  • بزرگترین درس این دور از مذاکرات

  • تیز مسابقه جوکر ایرانی قسمت اول

  • آیا دولت رئیسی در ۱۰۰ روز اول توانسته اتفاق راهبردی رقم بزند؟

  • حزب هزار فامیل و مغز کژ کارکرد /"باشگاه افسران" حزب اتحاد ملت تشکیل شد

  • ۱۰۰ روز آواربرداری و امیدواری/ آنچه روحانی برای رئیسی به جا گذاشت/ رئیسی تاکنون چه کرده؟

  • سایه برجام در بازارها/ اتفاقی مهم در بازار مسکن

  • فیلم/ لحظه انفجار خانه‌ای در نیویورک

  • تله اقتصادی مذاکرات وین!

  • خادم و نوکر ملت ایران هستیم/ مردم ایلام از میدان آزمایش دفاع مقدس "سربلند، باعظمت و باشکوه"‌ بیرون آمدند

  • آمریکا تا فرصت هست از جغرافیای پیرامونی ایران خارج شود وگرنه با بدترین رفتارها فرار می‌کند

  • آخرین آمار جهانی قربانیان و مبتلایان به کرونا

  • بیانات رهبر انقلاب در دیدار با اعضای کنگره شهدای ایلام

  • اولین تغییر کابینه مشخص شد؟

  • اُکساگون نقطه عطف پروژه Neom دولت سعودی/ آیا بن سلمان با نیوم رؤیای اسرائیل بزرگ را محقق می‌کند؟ +تصاویر

  • ویتامین‌های مفید در پاییز و زمستان

  • مبتلایان به سنگ کلیه چی بخورند؟

  • آیا لبنیات برای دیابتی‌ها مضر است؟

  • |ف |
    | | | |
    کد خبر: 214478
    تاریخ انتشار: 15/دي/1399 - 12:01
    کبری آسوپار:

    مرگ یک مانیفست

    ۱۰ سال پس از روز‌هایی که خیابان‌هایی در تهران شعار حداقلیِ «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» را تجربه کرد، در همین شهر، حداکثری برای بدرقه مردی جمع شدند که مجری سیاست‌های منطقه‌ای و برون مرزی ایران بود و عملکردش روشن‌ترین مصداق مقابل آن شعار؛ هم دلش برای غزه می‌تپید، هم لبنان، هم عراق، هم یمن، هم سوریه، هم افغانستان و هم البته و صد البته که برای ایران.

    مرگ یک مانیفست

    به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت»روزی که مردم ایران برای وداع با سردار قاسم سلیمانی اجتماعات عظیم و کم‌نظیر خلق کردند، آن شعار کذایی ۸۸ عملاً زیر پاهایشان بود. اما در این ۱۰ سال، از تولد فریاد «نه غزه، نه لبنان» تا قدردانی مردم از کسی که مجری اول سیاستِ «هم غزه، هم لبنان، جانم فدای ایران» بود، چه گذشته بود؟ ۱۰ سال پس از خلق «نه غزه، نه لبنان...» را جمهوری اسلامی و مخالفانش که با چنین شعاری به سیاست‌های منطقه‌ای و داخلی آن همزمان اعتراض می‌کردند، چگونه گذراندند که در نهایت، مردم در کنار کسی ایستادند که نماینده تام و تمامی برای این سیاست بود؟

    «نه غزه، نه لبنان...» فقط یک شعار نبود، یک مانیفست بود؛ یک محور رسانه‌ای و سیاسی با پشتوانه‌ای از دلار‌های اختصاص یافته به شکست دادن امتداد یک انقلاب. در واقع آن شعار فقط ذره‌ای از بروز خارجیِ یکی از محور‌های اختصاص یافته به تخریب انقلاب اسلامی و نظام برآمده از آن بود. بر مبنای این محور، به مردم ایران القا می‌شد که حاکمیت به جای حل مشکلات داخلی و داشتن دغدغه رفاه مردمش، پی مداخله در امور داخلی کشور‌های دیگر است.

    در این ۱۰ سال گذشته از خلق این شعار برای آنکه نماد اعتراض به سیاست‌های ایران در محور مقاومت باشد، برنامه ریزان آن نه تنها ذره‌ای عقب ننشستند، بلکه بر آن هم افزودند و به این رویدادی که «مداخله» می‌نامیدند، جنایت‌های جنگی علیه مردم منطقه را هم اضافه کردند. زمانی که این شعار در تجمعات ۸۸ سر داده شد، هنوز جنگ سوریه حتی جرقه‌اش هم زده نشده بود، در فاصله خلق این شعار تا بدرقه مردمی فرمانده نیروی قدس سپاه، نبرد سوریه با همه پیچیدگی‌های ایدئولوژیک و سیاسی و نظامی‌اش آغاز شده و پایان یافته بود و طی هفت سال فرصت مناسبی را در اختیار خالقان این شعار قرار داده بود تا در ادامه القائات خود به مردم ایران، بگویند که بشار اسد چگونه مردم سوریه را می‌کُشد و ایران هم در کنار او ایستاده و پولی را که باید هزینه تامین رفاه اقتصادی مردم ایران شود، خرج آدمکشی اسد در سوریه می‌کند.

    چه روز‌ها که کارزار تبلیغاتی دشمن، از کانال‌های تلگرامی سلطنت طلب‌ها و فیک‌های مجازی رجوی تا شبکه‌های تلویزیونی و سایت‌های بی‌بی‌سی و دویچه‌وله و العربیه و رادیو فردا، عکس‌های تقلبی را با القای جنایت‌های ارتش سوریه و سپاه ایران به خورد مخاطب دادند و تحلیل‌های دروغ نوشتند و خبر‌های دروغ خواندند تا برای مخاطبان ایرانی و غیرایرانی جا بیندازند که ایران در کشور‌های دیگر مداخله می‌کند؛ این مداخله به جنایت علیه مردم آزادی خواه منجر می‌شود؛ برای توقف این قطار جنایت راهی جز تحریم نیست؛ و هزینه این اتفاق را مردم ایران می‌پردازند، چه با خرج شدن پول شان در آن کشور‌ها و چه با تحریم‌های غرب برای توقف ایران.

    همه چیز درست همان طور که کارزار سیاسی–تبلیغاتی غرب پیش بینی کرده بود، پیش می‌رفت. خبرهایشان علیه سیاست منطقه‌ای ایران دنیایی از افکار عمومی را در می‌نوردید و تحلیل‌هایشان پر بازدید می‌شد و لایک‌هایش از شمارش فراتر می‌رفت؛ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در لیست گروه‌های تروریستی دولت امریکا قرار گرفت، فرماندهان نظامی ایران تحریم شده و حتی در لیست ترور قرار گرفتند؛ همه چیز در ظاهر به دلخواه آنان جلو می‌رفت. ۱۰ سال بعد، اما کسی که با رفتنش افکار عمومی که هیچ، قلب‌های میلیون‌ها نفر را منقلب کرد و مراسم وداعش به اجتماعات عظیم هم پیمانی برای ایران تبدیل شد، همانی بود که سیاست‌های منطقه‌ای ایران به نام او شناخته می‌شد، ژنرال قاسم سلیمانی.

    در خلال این سال‌ها، حاج قاسم سلیمانی، در سکوت، بی هیاهوی تبلیغاتی و بی حرف‌های حاشیه‌ساز و بدون ایجاد دوقطبی در میان ملت، کار خود را پیش می‌برد. همه این سال‌ها، او نه فقط فرمانده نظامی ایران در منطقه، بلکه گویی افسر جنگ نرم هم بود و در کنار همه این‌ها به مثابه یک دیپلمات کارکشته، دیپلماسی عمومی را به نفع کشورش پیاده می‌کرد. هر جایی در این کشور و در این منطقه، ردی از او به چشم می‌خورد. یک جایی در سوریه دست‌خطش بود در خانه‌ای که از آن به عنوان مقر برای عملیات آزادسازی بوکمال استفاده کرده و از صاحبِ خانه حلالیت طلبیده بود؛ یک جایی در عراق وقتی در میانه نبرد با داعش فرصتی دست داد، به دیدار عشایر رفته بود؛ یک جایی نگران هزینه زندگی رزمندگان افغانستانی شده بود و پی تامین آن رفته بود؛ یک جا‌هایی در ایران آغوش باز یتیمان مدافعان حرم شده بود؛ و همه جا برای امت اسلام و از جمله ملت ایران فداکاری کرده بود؛ جانش را سر دست گرفته و جلو رفته و برای حفظ و تامین امنیت این مردم جنگیده بود.

    بی‌بی‌سی می‌گفت حمله شیمیایی به مردم کار اسد است و سپاه هم حمایت می‌کند، مردم سوریه، اما از نزدیک دیده بودند که امنیت‌شان و تجزیه نشدن کشورشان مرهون سیاست‌های قاسم سلیمانی است، مدیون همکاری ایران است و می‌دانستند که او روسیه را پای دفاع از سوریه آورد. العربیه می‌گفت ایران در عراق دخالت می‌کند، اما مردم موصل دیده بودند که شاگردان سلیمانی برای نجات آنان از دست تروریست‌های داعش جنگیده‌اند. کرد‌های عراق می‌گفتند از امریکا درخواست کمک کردیم و توجهی نکردند، سلیمانی به دادمان رسید.

    و، اما در ایران، گرچه شهدای سال‌های آغازین نبرد سوریه، بی اطلاع عمومی در ایران تشییع شدند و همین پنهان کاری‌ها فضا را برای نبرد رسانه‌ای ضد ایرانی بیشتر فراهم کرد، اما تروریسم خودساخته غرب که پایش به پایتخت‌های اروپایی و امریکا باز شد و در قلب اروپا، عملیات کرد، اهمیت امنیتی را که حاج قاسم و نیروهایش برای مردم ایران ساخته بودند، روشن کرد. کم کم خبر‌های مربوط به ژنرال سلیمانی که حتی در دوران قدرت امریکایی‌ها در عراق، به منطقه سبز بغداد هم می‌رفت و می‌آمد و امریکایی‌ها بعداً می‌فهمیدند، به گوش مردم رسید.

    ایرانی‌هایی که از نیرو قدس سپاه کمتر شنیده بودند و از فرمانده‌اش خیلی کمتر، در خلال جنگ سوریه با او آشنا شدند. می‌دانستند بودجه نظامی و اقتصادی جداست و اگر هم پولی خرج می‌شود، نه دخلی به رفاه ملت دارد و نه بی آورده برای ایران است و از همه مهم‌تر آنکه اگر ایمانی به «جانم فدای ایران» باشد، در دل همین مدافعان حرم است که از قضا، این بار مسیر جان فدا کردن برای ایران از سوریه می‌گذشت. بی اجازه که هیچ، ایران بی دعوت هم جایی نرفته بود، با دعوت و درخواستِ کمک عراق و سوریه بود که ایران آنجا بود و دیگر چه جای ادعای مداخله؟

    قاسم سلیمانی حرف نزد، عمل کرد؛ بیلان کاری و رزومه و سابقه تحصیلی ارائه نکرد؛ منت سر کسی نگذاشت؛ مدام و هر روز از این عملیات و آن عملیاتش نگفت، یک روز آمد نامه داد که دولت داعش تمام شد و این رد بزرگ او بود که در جهان باقی ماند و مهر تاییدی بر سیاست‌های منطقه‌ای ایران زد که او مجری‌اش بود و جهانی کوشید که آن سیاست‌ها را مداخله گرایانه و جنایت کارانه جلوه دهد، اما رد‌های پررنگی که از ایثار خالصانه او بر جا ماند، نامش را جاودانه کرد و هر کسی به قدر بضاعتش او را شناخت و عطر فداکاری‌هایش همه جا پیچید، «چون شیشه عطری که درش گم شده باشد». او برای مردم سخنرانی نکرد که بگوید چرا سیاست‌های منطقه‌ای ایران را درست می‌داند، بلکه با عمل نشان داد که این سیاست‌ها درست بوده است و واکنش مردم به ترور او و سفر آسمانی‌اش ثابت کرد که مردم او را، خلوصش را و درستی عملکردش را باور کرده‌اند.

    از آن شعار ۸۸ دیگر جز شلوغ کاری‌های پیاده نظام رجوی و پهلوی و... باقی نمانده؛ آنچه وجود دارد، قدرت منطقه‌ای مردم ایران است. از این روست که حتی سخن گفتن از معامله بر سر مسائل منطقه، نه فقط غلط، بلکه خیانت به خون حاج قاسم و چند دهه تلاش مجاهدانه او برای قدرت بخشیدن به ملت‌های مظلوم و محور مقاومت و سیادت ایران در منطقه است. مانیفستی که خروجی‌اش «نه غزه، نه لبنان» بود و جانی هم برای ایران نمی‌داد، مرده و زیر قدم‌های حداکثری مشایعت کنندگان سردار شهید لگدکوب شده است، کسی دیگر نمی‌تواند خواب نبش قبر ببیند.

    مرتبط ها
    نظرات بینندگان
    نظرات شما
    تبلیغات سایت عصرامروز