مهرداد فرهمند، خبرنگار بی بی سی، با حضور در یک مدرسه ابتدایی در کانادا پستی قابل توجه منتشر کرد.
فرهمند با نامطلوب خواندن وضعیت مدارس در کانادا نوشت:
اینجا کلاس دوم یکی از مدارس راهنمایی در شهر نیووست مینستر در استان بریتیش کلمبیای کاناداست. افسوس خوردم که چرا زودتر فرصت بازدید از مدارس کشورهای به اصطلاح راقیه دست نداده بود تا بیشتر قدر مدارس مملکت خودمان را بدانم و مراتب شکرگزاری را از اینکه در وطن خودم درس خوانده ام بیشتر به جا بیاورم.
این کشور کانادا که خود را گنده لات حقوق بشر می داند، چنان فضای بسته پلیسی دارد که حتی عکس گرفتن از بچه ها سر کلاس درس را هم ممنوع کرده اند وگرنه توصیفم را با رسم شکل همراه می کردم.
اولا در این کلاس بچه ها از نشستن روی نیمکت محرومند. همین محرومیت باعث می شود نتوانند همزیستی را بیاموزند. یاد نیمکتهای مدارس خودمان بخیر که سه نفری و گاه چهار نفری رویشان می نشستیم و میز کوچکی را بین خودمان تقسیم می کردیم. اگر هم اختلافی پیش می آمد روی میز خط می کشیدیم و حریم خودمان را مشخص می کردیم و به بغل دستی گوشزد می کردیم اگر گوشه دفترش از این خط عبور کند با نوک خودکار ضربه جانانه ای نصیب دستش خواهیم کرد. بدین گونه بود که بر خلاف این بچه های کانادایی، ما حفظ حریم شخصی یکدیگر را از همان دبستان آموختیم و با پیامدهای شکستن این حریم آشنا شدیم.
شمار دانش آموزان کلاس در مجموع بیست و هفت نفر بود که یکی دو نفرشان هم غایب بودند. فضائی سرد و بیروح بر کلاس حاکم بود و مشخص بود که این بچه ها هیچ چیز از رفاقت و دوستی نیاموخته اند چراکه در دو ساعتی که در این کلاس بودم، هیچ دانش آموزی با همکلاسی بغل دستی اش حتی یک کلمه هم حرف نزد و صدائی از جنبنده ای بلند نشد.
این جوامع انگلوساکسون این همه به شوخ طبعی یا به قول بچه های تهرون، سنس او هیومر خودشان می بالند، اما همه اش حرف مفت است و هنر شوخ طبعی فقط نزد ایرانیان است و بس. ما در کلاسهایمان همیشه هر کلمه ای را که از دهان معلم بیرون می آمد با نکته ای طنازانه و لطیفه ای همراه می کردیم که فضای کلاس را آکنده از خنده و شادی می کرد اما این بچه ها از اول تا آخر صم بکم معلم را نگاه می کردند.
درس هم که چه عرض کنم، اصلا درسی در کار نبود. لطفا اگر کسی آن پسر بچه ده ساله ای را می شناسد که در برنامه رضا رشیدپور بود از طرف من از او حلالیت بخواهد. با دیدن این کلاس بود که من فهمیدم واقعا بچه های ده ساله ما به اندازه استادهای دانشگاه در این کشور سواد و معلومات دارند. کلاسی که من در آن بودم مثلا درس ریاضی داشتند. اما فکر می کنید معلم چه درس می داد؟ علامت کوچکتر و بزرگتر و اینکه آیا فلان عدد پنج رقمی از بهمان عدد چهار رقمی کوچکتر است یا بزرگتر؟ (بقیه در کامنت اول).
منبع : جام نیوز
